Wręczenie odznaczeń Panu Piotrowi Walczakowi, Pani Róży Thun i Panu Karolowi Modzelewskiemu [fr]

Wręczenie odznaczeń
Piotrowi Walczakowi, Róży Thun i Karolowi Modzelewskiemu
21 czerwca 2016 r. w Rezydencji Ambasadora Francji w Warszawie



Panie i Panowie Ministrowie,

Panie i Panowie Posłowie i Senatorowie,

Panie Przewodniczący polskiej sekcji Stowarzyszenia Członków Legii Honorowej i Narodowego Orderu Zasługi, drogi Jean Caillot,

Szanowni Państwo, Drodzy Przyjaciele,

Mam dzisiejszego wieczoru przyjemność i zaszczyt gościć Państwa w Rezydencji Ambasady Francji, by wyrazić uznanie dla trzech wybitnych osobistości. Każda z nich przyczyniła się swym zaangażowaniem i w sobie właściwy sposób do promowania i rozsławiania Francji w Polsce. Zostaną więc dzisiaj wyróżnione wysokimi francuskimi odznaczeniami: Narodowym Orderem Zasługi oraz Orderem Legii Honorowej.

Order Legii Honorowej został ustanowiony w 1802 roku przez Napoleona Bonaparte. Jest przyznawany za wybitne zasługi w promowaniu Francji oraz za szerzenie wartości, których Francja broni i które propaguje na świecie.
Natomiast Narodowy Order Zasługi został ustanowiony w 1963 roku przez prezydenta de Gaulle’a, a przyznawany jest w uznaniu zasług na rzecz francuskiego narodu.

Zanim przystąpię do wręczenia odznaczeń Panu Piotrowi Walczakowi, Pani Róży Thun oraz Panu Karolowi Modzelewskiemu, zgodnie ze zwyczajem w kilku zdaniach przypomnę dokonania, za które francuskie władze postanowiły te osoby wyróżnić.

**

Na początek zwracam się do Pana Piotra Walczaka.

Szanowny Panie Prezesie,
Urodził się Pan w Warszawie i tu rozpoczął studia w Szkole Głównej Handlowej, po czym kontynuował je za granicą, we francuskiej wyższej szkole handlu École supérieure de commerce w Tours.

Po uzyskaniu dyplomu, wrócił Pan do Polski i rozpoczął karierę zawodową w sektorze rolno-spożywczym, zatrudniając się we francuskim przedsiębiorstwie Ducros.

Po paru latach przeszedł Pan do innej firmy francuskiej, niedawno tu utworzonej Lactalis Polska, jako jej dyrektor handlowy. Na tym stanowisku przyczynił się Pan walnie do rozwoju grupy.

Został Pan w roku 1998 jej dyrektorem generalnym, a po pięciu latach prezesem zarządu.

Po trzynastu latach na czele polskiej filii tego światowego lidera produktów mleczarskich, w tym serów, przyczynił się Pan do tego, że Lactalis Polska stała się jedną z najbardziej renomowanych firm w Polsce. Liczy ona obecnie ponad sześciuset pracowników zatrudnionych w czterech zakładach mleczarskich.

Lactalis Polska była w szczególności jednym z promotorów zmian nawyków żywieniowych Polaków, skłaniając ich do częstszego spożywania miękkich serów z porostem pleśniowym, jak Brie czy Camembert, których Francja jest znaczącym producentem.

Jest Pan także cenionym partnerem Ambasady Francji, jednym z głównych podmiotów wspierających organizowane przez nas wydarzenia promujące dalsze umacnianie relacji polsko-francuskich w dziedzinie gospodarczej.

Przez te liczne lata spędzone u steru Lactalis Polska, angażował się Pan w szczególności, w sposób niezwykle aktywny i stały, w ożywianie działalności gospodarczej francuskich firm w Polsce.

Właśnie to nieustanne zaangażowanie na rzecz relacji dwustronnych tłumaczy fakt, że stał się Pan w roku 2013 jednym z dziesięciu członków Rady Gospodarczej przy tutejszej Ambasadzie. Z tego tytułu zgodził się Pan między innymi współprzewodniczyć, i to w sposób niezwykle aktywny, u boku Prezesa Zarządu Bonduelle Polska, działaniom Klubu Agrobiznesu, skupiającego francuskie firmy działające w sektorze rolno-spożywczym w Polsce.

Mając na względzie Pana zaangażowanie na rzecz promowania w Polsce francuskiej gospodarki i francuskiej sztuki gastronomicznej, Prezydent Francji postanowił nadać Panu Narodowy Order Zasługi w randze Kawalera.

M. Piotr Walczak, au nom du Président de la République, nous vous remettons les insignes de Chevalier de l’Ordre national du Mérite.

**

Zwracam się obecnie do Pani Róży Thun

Szanowna Pani Poseł,

Urodziła się Pani w Krakowie. Podczas studiów na Uniwersytecie Jagiellońskim dołączyła Pani do opozycji demokratycznej. W roku 1978, należała Pani do grona założycieli Studenckiego Komitetu Solidarności, sławnego SKS.

Idąc za przykładem Krakowa studenci innych uczelni w Polsce tworzyli podobne komitety i podejmowali również działalność polegającą na ujawnianiu nadużyć, których ofiarami padały wówczas niezależne organizacje studenckie.

Podczas pobytów w Polsce dziennikarzy zagranicznych, odważnie działała Pani na rzecz przekazywania im rzetelnych informacji o walce, jaką prowadzi w kraju opozycja demokratyczna.

Po uzyskaniu magisterium z filologii angielskiej, rozpoczęła Pani pracę w Niemczech, ale nigdy nie porzuciła Pani sprawy, która jest Pani tak droga. Nadal przekazywała Pani zachodnim mediom najistotniejsze wiadomości na temat walki o oswobodzenie Polski, a poza tym stała się Pani cennym pośrednikiem dla przedstawicieli ruchu Solidarność na Zachodzie.

Po upadku reżimu komunistycznego poświęciła się Pani sprawie przystąpienia Polski do Unii Europejskiej. Czyniła to Pani przez blisko trzynaście lat, najpierw jako dyrektorka, a potem jako przewodnicząca Polskiej Fundacji imienia Roberta Schumana.

Dzięki licznie podejmowanym inicjatywom, upowszechniała Pani wśród polskiego społeczeństwa, i to na wszystkich poziomach, ideę włączenia się w struktury europejskie.

Mając świadomość Pani dokonań w dziele umacniania europejskiej budowli, na którym to przedsięwzięciu Francji, jak wiadomo, szczególnie zależy, Prezydent Republiki wyróżnił Panią w 2004 roku Narodowym Orderem Zasługi w randze Oficera.

W następnym roku objęła Pani stanowisko dyrektora Przedstawicielstwa Komisji Europejskiej w Polsce. Tę funkcję piastowała Pani do roku 2009, kiedy to uzyskała Pani mandat posła do Parlamentu Europejskiego.

Od tej chwili działa Pani niestrudzenie na niwie Parlamentu Europejskiego na rzecz pogłębienia integracji europejskiej, między innymi jako członek Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów.

Jest Pani także wielkim przyjacielem Francji. Zna Pani zresztą doskonale język francuski. Od najmłodszych lat walczyła Pani o demokrację i wolność słowa, które to wartości mój kraj uważa za fundamentalne. Całe życie poświeciła Pani projektowi europejskiemu.

Znając Pani oddanie sprawom wolności i wspólnej Europy, tak cenionym przez Francję, Prezydent Republiki postanowił wyrazić uznanie dla Pani zaangażowania nadając Pani Order Legii Honorowej w randze kawalera.

Róża Thun, au nom du Président de la République, nous vous remettons les insignes de Chevalier de l’Ordre national de la Légion d’Honneur.

**

A teraz zwracam się do Pana Karola Modzelewskiego.
Szanowny Panie Senatorze,

Urodził się Pan w Moskwie. Studia historyczne rozpoczął Pan jednak w kraju, tu, na Uniwersytecie Warszawskim. Wówczas to, jeszcze jako nastolatek, angażuje się Pan w działalność organizacji studenckich i politycznych.

W roku 1964 był Pan współautorem, wraz z Jackiem Kuroniem, słynnego „Listu otwartego do Partii”, w którym krytykowali Panowie bez ogródek ówczesną władzę komunistyczną. Został Pan za to wydalony z uczelni, gdzie właśnie pisał Pan rozprawę doktorską. Po paru miesiącach skazano Pana na trzy i pół roku więzienia.

Po odzyskaniu wolności dołączył Pan do ruchów kontestacyjnych, które wstrząsały wtedy Polską i całym blokiem komunistycznym. Za tę działalność został Pan w roku 1969 ponownie wtrącony do więzienia, a zwolniony dopiero w 1971 roku.

Od 1972 roku podejmuje Pan ponownie pracę naukową z zakresu historii średniowiecza, tym razem w Instytucie Historii Kultury Materialnej Polskiej Akademii Nauk we Wrocławiu, gdzie uzyskuje Pan wreszcie – jeśli wolno mi tak się wyrazić – po tych paru incydentach, niezależnych od Pana woli, zasłużony doktorat, a potem habilitację.

Rzeczywistość polityczna wzywa Pana jednak ponownie w roku 1980, kiedy to przyłącza się Pan do krajowego ruchu protestów robotniczych. Staje się Pan wtedy jednym z głównych inicjatorów połączenia poszczególnych komitetów strajkowych pod jedną banderą, dla której zaproponował Pan powszechnie teraz znaną nazwę „Solidarność”.

Został Pan rzecznikiem prasowym tego nowego ruchu.

Po wprowadzeniu stanu wojennego został Pan po raz kolejny zatrzymany, a w roku 1982 osadzony za – cytuję – „próbę obalenia ustroju”. Stracił Pan wtedy stanowisko w Polskiej Akademii Nauk.

Wiele osób domagało się Pana uwolnienia, w szczególności we Francji, gdzie Pana koledzy i przyjaciele, słynni historycy Jacques Le Goff i Emmanuel Le Roy Ladurie, wystąpili z petycją w Pana sprawie.

Pomimo tych licznych ciężkich doświadczeń, Pana oddanie sprawie oswobodzenia Polski spod ciążącego na niej jarzma pozostaje niezachwiane. Po upadku ówczesnego reżimu został Pan wybrany senatorem.

Następnie wycofał się Pan z życia politycznego, by poświęcić się bez reszty badaniom nad dziejami średniowiecza, najpierw w Polskiej Akademii Nauk, następnie na Uniwersytecie Wrocławskim, a od 1994 roku na Uniwersytecie Warszawskim.

W roku 2006 został Pan wiceprezesem Polskiej Akademii Nauk.

Jest Pan nie tylko jedną z czołowych postaci walki o demokrację w Polsce. Należy Pan przecież także do najbardziej szanowanych i uznawanych mediewistów światowego formatu.

Pana niedawne dzieło „Barbarzyńska Europa”, tłumaczone na wiele języków, dokonało pewnego przełomu w naszej wizji europejskiej tożsamości. Umieścił Pan bowiem w samym sercu debaty historycznej tematykę dziedzictwa Germanów i Słowian w Europie, wytykając dotychczasową tendencję do grecko-rzymskiego etnocentryzmu Europejczyków.

Mówi Pan świetnie po francusku i utrzymuje Pan od bardzo dawna ścisłe kontakty z francuskimi intelektualistami. Był Pan zresztą profesorem wizytującym w słynnej francuskiej uczelni EHESS, czyli Ecole des hautes études en sciences sociales, oraz w jeszcze słynniejszym Collège de France.

Chcąc wyrazić uznanie dla Pana jakże długiej walki o oswobodzenie Polski i nieustannego zaangażowania na rzecz demokracji i wolności, które łączył Pan z błyskotliwą karierą naukową, Prezydent Francji postanowił wyróżnić Pana Orderem Legii Honorowej w randze kawalera.

Karol Modzelewski, au nom du Président de la République, nous vous remettons les insignes de Chevalier de l’Ordre national de la Légion d’Honneur./.

opublikowano 22/06/2016

Haut de page