Wręczenie odznaczeń : Marcinowi Zaborowskiemu, Markowi Borowskiemu i Danucie Hübner [fr]

Wręczenie odznaczeń
kawalera Narodowego Orderu Zasługi panu Marcinowi Zaborowskiemu,
oficera Narodowego Orderu Legii Honorowej panu Markowi Borowskiemu i pani Danucie Hübner

Szanowna Pani Minister,

Szanowna Pani Przewodnicząca,

Szanowni Państwo Profesorowie,

Szanowny Panie Senatorze,

Szanowny Panie Dyrektorze,

Szanowni Państwo, drodzy Przyjaciele,

Spotykamy się dzisiejszego wieczoru, by wyrazić uznanie trojgu wyjątkowym Polakom, którzy zostali uhonorowani przez Francję odznaczeniami oficera Legii Honorowej oraz kawalera Orderu Zasługi.

Narodowy Order Legii Honorowej został ustanowiony w 1802 roku przez Napoleona Bonaparte, natomiast Narodowy Order Zasługi – przez generała de Gaulle’a w 1963 roku. Oba te odznaczenia przyznawane są wybitnym osobom w uznaniu ich wyjątkowego wkładu w promowanie Francji oraz szerzenie wartości, których Francja broni i które propaguje.

Zanim przystąpię do wręczania tych odznaczeń panu Marcinowi Zaborowskiemu, panu Markowi Borowskiemu i pani Danucie Hübner, pozwolą Państwo, że zgodnie z przyjętym zwyczajem w paru zdaniach wspomnę o zasługach tych osób, za które Francja postanowiła je wyróżnić.

Zwrócę się najpierw do pana Marcina Zaborowskiego.

Szanowny Panie Dyrektorze, drogi Marcinie,

Urodził się Pan w Poznaniu. Po magisterium z filologii polskiej na Uniwersytecie Adama Mickiewicza kontynuował Pan studia w zakresie zarządzania działalnością publiczną, uwieńczone dyplomem Krajowej Szkoły Administracji Publicznej.

Następnie studiował Pan za granicą na Uniwersytecie w Birmingham, tym razem w dziedzinie stosunków międzynarodowych. Tam właśnie otrzymał Pan stopień doktora w roku 2001.

Tam też wykładał Pan stosunki międzynarodowe, a jednocześnie kierował Pan Programem Transatlantyckim w Centrum Stosunków Międzynarodowych w Warszawie.

W roku 2005 obejmuje Pan stanowisko dyrektora w paryskim Instytucie Unii Europejskiej Studiów nad Bezpieczeństwem, gdzie kieruje Pan programem transatlantyckim.

W roku 2010 staje Pan na czele wpływowego ośrodka analiz stosunków międzynarodowych, a mianowicie Polskiego Instytutu Spraw Międzynarodowych (PISM), który stanowi najbardziej znaną i uznaną instytucję tego rodzaju i w tej dziedzinie w Warszawie. Tym Instytutem kieruje Pan nadal i czyni to Pan z prawdziwą maestrią, zabiera Pan także regularnie głos, w sposób rzeczowy i z talentem pedagogicznym, na łamach prasy czy na planie telewizyjnym.

Na tym stanowisku, przeczuwając, że kryje się w nich obiecujący potencjał, przyczynia się Pan do umacniania relacji pomiędzy Francją i Polską, w szczególności zapraszając z prelekcjami na konferencje organizowane przez PISM wiele postaci francuskiego życia politycznego i jego komentatorów. W ten sposób gośćmi Instytutu i jego konferencji było wiele francuskich osobistości, jak na przykład Hubert Védrine, Alain Richard czy niedawno Harlem Désir, nasz Sekretarz Stanu do Spraw Europejskich.

Z wielkim zaangażowaniem przyczynia się Pan do upowszechniania w polskim społeczeństwie francuskiego głosu w głównych debatach, jakie obecnie toczą się wokół spraw przyszłości Unii Europejskiej czy zagadnień energetyki, bezpieczeństwa i obrony.

Panie Dyrektorze, za to zaangażowanie Prezydent Francji postanowił Pana odznaczyć Narodowym Orderem Zasługi w randze Kawalera.

Marcin Zaborowski, au nom du Président de la République, nous vous remettons les insignes de Chevalier dans l’Ordre national du Mérite.

****

Teraz zwracam się do pana Marka Borowskiego.

Szanowny Panie Senatorze,

Urodził się Pan w Warszawie, tu ukończył Pan studia ekonomiczne w Szkole Głównej Planowania i Statystyki. Za Pana czynny udział w demonstracjach studenckich był Pan ukarany, w szczególności odmówiono Panu prawa kontynuowania nauki na SGPiS. Po magisterium rozpoczął Pan więc pracę jako sprzedawca w jednym z warszawskich Domów Towarowych, gdzie pokonywał Pan jeden po drugim poszczególne stopnie kariery.

Stamtąd trafił Pan bezpośrednio do Ministerstwa Rynku Wewnętrznego, gdzie uczestniczył Pan w pracach nad reformami ekonomicznymi pod okiem profesora Władysława Baki, a następnie profesora Zdzisława Sadowskiego. Jednocześnie był Pan dalej aktywny w życiu politycznym. Jako członek Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej włączył się Pan, pod koniec lat osiemdziesiątych, w działalność grupy reformatorskiej.

Uczestniczył Pan aktywnie w budowie nowej Polski. W roku 1989 został Pan mianowany wiceministrem rynku wewnętrznego w rządzie kierowanym przez Tadeusza Mazowieckiego, a następnie przez Jana Krzysztofa Bieleckiego. Pełniąc te wysokie funkcje, spontanicznie zwrócił się Pan ku Francji, a mianowicie ku metodzie rozwoju sieci wielkiej dystrybucji stosowanej przez francuskie centra handlowe Leclerc, by przełożyć ten wzór na polski rynek. Pan Michel-Edouard Leclerc chciał być tu dziś wśród nas, by złożyć Panu osobiście gratulacje. Niestety niesprzyjające okoliczności mu to uniemożliwiły.

W 1991 roku zostaje Pan wybrany posłem do Sejmu. W rządzie Waldemara Pawlaka otrzymuje Pan tekę wicepremiera i ministra finansów.

W rządzie Józefa Oleksego piastuje Pan funkcję szefa Urzędu Rady Ministrów.

W latach od 1996 do 2001 jest Pan wicemarszałkiem, a w latach 2001-2004 marszałkiem Sejmu.

W roku 2007 został Pan ponownie wybrany do Sejmu, a po czterech latach – do Senatu. Został Pan członkiem senackiej grupy polsko-francuskiej i z tego tytułu odgrywa Pan zasadniczą rolę w umacnianiu relacji pomiędzy naszymi krajami, przyczyniając się w szczególności do ożywiania polsko-francuskich kontaktów politycznych i kulturalnych.

Chcąc wyrazić uznanie dla Pana zaangażowania na rzecz dialogu i wzajemnego zrozumienia naszych krajów, Prezydent Francji postanowił mianować Pana Oficerem Narodowego Orderu Legii Honorowej.

Marek Borowski, au nom du Président de la République, nous vous remettons les insignes d’officier de la Légion d’Honneur.

***

A teraz zwrócę się do Pani Danuty Hübner.

Szanowna Pani Przewodnicząca,

Urodziła się Pani w miejscowości Nisko w województwie podkarpackim. Studia magisterskie odbyła Pani w warszawskiej Szkole Głównej Planowania i Statystyki, gdzie następnie obroniła Pani w roku 1974 doktorat, a w roku 1980 habilitację z międzynarodowych stosunków gospodarczych. Tytuł naukowy profesora ekonomii uzyskała Pani w 1992 roku.

Karierę zawodową rozpoczęła Pani w macierzystej uczelni w dziedzinie rozwoju gospodarczego, a następnie w Instytucie Rozwoju i Studiów Strategicznych.

W 1994 roku włącza się Pani w proces transformacji, jaki Polska podejmuje po upadku poprzedniego systemu. Zostaje Pani wtedy mianowana Podsekretarzem Stanu w Ministerstwie Przemysłu i Handlu. Staje się Pani głównym negocjatorem członkostwa Polski w OECD.

W 1998 roku zostaje Pani zastępcą Sekretarza, a następnie Sekretarzem Wykonawczym Europejskiej Komisji Gospodarczej Narodów Zjednoczonych w Genewie.

Do Polski wraca Pani w 2001 roku, by objąć stanowisko szefa Urzędu Komitetu Integracji Europejskiej, stając się Sekretarzem Stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych.

W roku 2003, a więc w czasie, kiedy Polska szykuje się do członkostwa w Unii Europejskiej, zostaje Pani ministrem do spraw Europejskich.

Od tej chwili przebieg Pani kariery jest nierozerwalnie związany z losami Polski w Unii Europejskiej. W 2004 r. zapisała się Pani w dziejach jako pierwszy polski Komisarz Europejski, została Pani bowiem mianowana Komisarzem do spraw polityki regionalnej, na stanowisku zatem, na które Polska jakże udanie zaproponowała kandydaturę kobiety.

Od 2009 roku jest Pani posłanką do Parlamentu Europejskiego. W poprzedniej kadencji piastowała Pani funkcję przewodniczącej Komisji Rozwoju Regionalnego, będąc przy tym jednym z najbardziej aktywnych członków tego Parlamentu. Nadal krążą pogłoski, według których była to jedynie przykrywka, a w rzeczywistości jest Pani podobno Premierką w gabinecie cieni Kongresu Kobiet.

W składzie Europarlamentu wyłonionym po wyborach z 25 maja tego roku, deputowani powierzyli Pani funkcję Przewodniczącej Komisji Spraw Konstytucyjnych, dając w ten sposób świadectwo zaufania zarówno do Pani europejskich przekonań, jak i Pani kompetencji i niewyczerpanej energii.

Szanowna Pani Przewodnicząca, droga Danuto Hübner, za Pani zaangażowanie na rzecz integracji Polski z Unią Europejską, procesu tak istotnego dla wyjątkowego partnerstwa politycznego, jakie Francja współtworzy dziś z Polską, Prezydent Francji odznaczył Panią Narodowym Orderem Legii Honorowej w randze Oficera.

Danuta Hübner, au nom du Président de la République, nous vous remettons les insignes d’officier de la Légion d’Honneur.

***

opublikowano 10/11/2014

Haut de page