Francuski projekt dla Europy [fr]

JPEG

Francuski projekt dla Europy
Komunikat po posiedzeniu Rady Ministrów
6 maja 2015 r.



Za 3 dni, 9 maja, wszystkie kraje europejskie będą obchodziły rocznicę „deklaracji Schumana”, która 65 lat temu dała początek europejskiej przygodzie. Ta rocznica będzie okazją do przypomnienia wyjątkowego charakteru europejskiego projektu, bezprecedensowego w świecie, i podkreślenia konkretnych dokonań, które umożliwił, począwszy od pokoju i stabilności na trwałe osiągniętych w krajach, które suwerennie wybrały przystąpienie do Unii Europejskiej. Ze względu na wyzwania, którym trzeba stawić czoło i wątpliwości, które może wzbudzać Europa uważana często za coś odległego, należy również potwierdzić stanowcze aspiracje Francji względem Europy: dążenie do zbudowania Europy rozwoju, a więc Europy zatrudnienia i inwestycji, Europy, która gwarantuje ochronę i bezpieczeństwo swym obywatelom, która propaguje również swój model kulturowy, społeczny i środowiskowy.
Z inspiracji Prezydenta Republiki Francuskiej francuski Rząd działa od 2012 roku, by zrealizować te zamierzenia. Rząd nadal będzie pracował w tym kierunku, wspierając projekt dla Europy skoncentrowany na trzech głównych kwestiach.

1/ Europa rozwoju

Obywatele pragną dostatniej Europy zapewniającej pracę i zrównoważony rozwój.
Europejska polityka makroekonomiczna została poważnie przeorientowana. Europejski Bank centralny wprowadził dynamiczną politykę monetarną, sprzyjającą ożywieniu gospodarczemu w Europie. Wartość euro w porównaniu do dolara spadła o 20% z korzyścią dla eksportu europejskich przedsiębiorstw, a stopy procentowe nie były równie niskie jak na początku 2015 r.

Gospodarcza strategia Europy jest obecnie bardziej zrównoważona i wspiera się na trzech filarach: ożywieniu inwestycji; konsolidacji budżetowej; reformach strukturalnych. Rząd francuski zabiegał o takie podejście. Walczył od 2012 roku, by inwestycje stały się priorytetem w Europie. Obecnie celem jest jak najszybsze wprowadzenie w życie 315 miliardowego planu Junckera. Unia będzie następnie musiała zrobić następny krok i zastanowić się nad wszelkimi środkami umożliwiającymi wzmocnienie planu Junckera.

Konsolidacja budżetowa jest niezbędna dla ugruntowania finansów publicznych i zagwarantowania niezależności naszych decyzji i przyszłości naszych dzieci. Francuski rząd zobowiązał się między innymi do sprowadzenia nominalnego deficytu budżetowego do poziomu poniżej 3% do 2017 roku. Ten cel będzie realizowany ze ścisłym uwzględnieniem niezbędnego wsparcia dla rozwoju gospodarczego.
Reformy strukturalne są równie istotne dla uczynienia gospodarki bardziej konkurencyjną i reaktywną. Francja działa w tym kierunku z całą determinacją, zgodnie ze szczegółowymi wytycznymi Narodowego Programu Reform przekazanymi ostatnio Komisji Europejskiej. Francuski Rząd realizuje swą politykę gospodarczą obniżając podatek dochodowy, zmniejszając obciążenia najniższych pensji, prowadząc działania zmierzające do odtworzenia marż przedsiębiorstw i wprowadzając, jak ostatnio, bodźce inwestycyjne w celu pobudzenia ożywienia gospodarczego.

Jednak koordynacja polityki gospodarczej w strefie euro jest niewystarczająca, by w pełni stymulować rozwój i zatrudnienie. W ramach prowadzonych prac zmierzających do pogłębienia unii gospodarczej i walutowej, francuski Rząd będzie zabiegał o nadanie właściwej roli analizie ekonomicznej obejmującej całą strefę euro, a nie tylko poszczególne kraje. Dotyczy to polityki budżetowej, ale również polityki strukturalnej, kwestii podatkowych i socjalnych.

Pięć milionów młodych Europejczyków jest obecnie bez pracy. Trzeba zrobić wszystko, by rozwiązać tę sytuację nie do przyjęcia. Europejskie inicjatywy zmierzające do zapewnienia wszystkim osobom do 25 roku życia szkolenia lub pracy powinny być w pełni realizowane. Trzeba również nadal rozwijać program Erasmus: jest to jedno z piękniejszych osiągnięć Unii Europejskiej, ale ten program pozostaje zbyt elitarny. Tak więc francuski Rząd zaproponuje przyjęcie w skali całej Unii Europejskiej idei wzmocnionej europejskiej służby cywilnej i stworzenie prawdziwego programu Erasmusa zawodowego, który pozwoliłby określić status europejskiego „czeladnika”, oraz przyjęcie prawdziwej europejskiej karty studenckiej ułatwiającej młodym ludziom dostęp do niektórych miejsc i usług (biblioteki, mieszkania, stołówki uniwersyteckie itd.).
By obudzić nadzieję, Europa musi być w awangardzie transformacji energetycznej. Trzeba bardziej uwzględnić walkę z ociepleniem klimatu w modelach rozwojowych. Europa musi również mówić jednym głosem podczas konferencji klimatycznej COD21 w Paryżu: jest to warunkiem osiągnięcia ambitnego porozumienia ogólnoświatowego. Jest to projekt federacyjny, motor rozwoju, również przemysłowego, wyzwanie na skalę całej Ziemi.

2/ Europa, która chroni

Europejscy obywatele potrzebują również Europy, która ich będzie chronić. Zwiększenie liczby zagrożeń i niebezpieczeństw oraz kontekst geostrategiczny, który poważnie się zmienił w ostatnich latach, sprawiają, że Unia Europejska musi się zjednoczyć by:

- skutecznie walczyć z terroryzmem, ponieważ to niebezpieczeństwo nadal istnieje: sprawą priorytetową jest wprowadzenie w życie mapy drogowej nieformalnej Rady Europejskiej z 12 lutego br., czyli stworzenie rejestru danych o pasażerach linii lotniczych w celu lepszego wykrywania potencjalnych terrorystów; wprowadzenie ukierunkowanej reformy strefy Schengen narzucającej obligatoryjność powszechnej kontroli na zewnętrznych granicach Unii; zwiększenie środków na zwalczanie przemytu broni i finansowania terroryzmu; pracę z operatorami internetowymi;
- rozwijać działania na rzecz stworzenia Europy obrony: przełożenie między bezpieczeństwem wewnętrznym a zewnętrznym jest oczywiste; Francja interweniując w rejonie Sahelu walczy jednocześnie z rozwojem terroryzmu na obszarze Unii, a więc w służbie wszystkich Europejczyków. Ale Francja ni może ani nie chce działać sama. Tak więc Rada Europejska, która ma się zebrać w czerwcu, ma jasno określone cele: Unia powinna się wyposażyć w środki adekwatne do wyzwań i niebezpieczeństw, którym Europejczycy muszą stawić czoło, włącznie ze zwiększeniem europejskich zdolności wojskowych (zwłaszcza jeżeli chodzi o drony); należy skonsolidować europejski przemysł obronny; wzmocnić możliwości samodzielnego interweniowania podczas kryzysów; wyposażyć się w instrumenty (finanse i środki) pozwalające udzielić z Europy wiarygodnego wsparcia sojusznikom i partnerom (zwłaszcza afrykańskim).
- wprowadzić ambitną politykę imigracyjną; Liczba imigrantów z regionu Morza Śródziemnego nie zmniejsza się. Unia musi wypowiedzieć się mocnym głosem w tej kwestii. Rada Europejska z 23 kwietnia uczyniła pierwszy krok; potrojono środki na operacje FRONTEX na Morzu Śródziemnym; wzmocniono walkę z przemytnikami ludzi; zobowiązano do przyznawania prawa azylu osobom, których życie jest zagrożone w miejscu zamieszkania i przyjęto politykę ułatwiania powrotu nielegalnym imigrantom do swych krajów. Należy pójść jeszcze dalej i stworzyć prawdziwą europejską politykę imigracyjną zbudowaną na trzech priorytetach: 1° rozwiązywaniu głębokich przyczyn imigracji; 2° zapewnieniu skutecznej ochrony zewnętrznych granic poprzez zastanowieniem się nad zasadnością stopniowej przemiany agencji FRONTEX w europejską straż graniczną; 3° wzmocnieniu solidarności państw członkowskich poprzez umożliwienie krajom najbardziej dotkniętym przez to zjawisko wykonywania swych obowiązków na granicach zewnętrznych i lepszy podział mas uciekinierów pomiędzy wszystkie kraje członkowskie.

3/ Europa broniąca swych interesów i wartości

Europa nie jest tylko rynkiem. Jest również, a nawet przede wszystkim, wspólnotą wartości. Pomimo różnic, Europejczycy dzielą wspólnie to, co najważniejsze: wolność, pluralizm, tolerancję, równość mężczyzn i kobiet, szacunek dla kultury, normy społeczne, poszanowanie ludzkiej godności – Europa jest jedynym miejscem na świecie, gdzie całkowicie zniesiono karę śmierci: obecne wydarzenia przypominają, że nie jest to prawo zdobyte raz na zawsze, ale walka, którą należy ciągle prowadzić.
Te wartości są siłą pomagającą Europie wspierać swe interesy we wszystkich walkach, które prowadzi.

Należy promować przemysł kulturalny i kreatywny, który zapewnia 4% PKB, i chronić prawa autorskie, stworzyć odpowiedni system podatkowy i uregulować zasady działania platform cyfrowych.

Trzeba również w pełni chronić europejskie interesy w dziedzinie handlowej: otwarcie europejskich gospodarek nie może być podawane w wątpliwość. Może to zapewnić dodatkowy rozwój. Trzeba w tych ramach stanowczo promować ofensywne interesy Europy (jak w ramach negocjacji dotyczących partnerstwa transatlantyckiego, otwarcia rynków zamówień publicznych, czy konwergencji przepisów) i europejskie wartości (normy społeczne, sanitarne i środowiskowe, model żywieniowy, wyjątkowość kulturalną itp.). Negocjacje handlowe powinny być rzeczywiście prowadzone w duchu otwartości, wzajemności i poszanowania reguł.

Żeby utrzymać wiarygodność na scenie międzynarodowej, Europa musi najpierw zapewnić poszanowanie tych wartości na swym terytorium. Rynek wewnętrzny, istotne osiągnięcie i główne źródło rozwoju gospodarek, oraz przepisy dotyczące swobody przemieszczania się pracowników powinny respektować zasady uczciwej konkurencji. Dokładniej mówiąc, należy walczyć ze wszelkimi formami dumpingu społecznego i podatkowego:

- na płaszczyźnie społecznej należy kontynuować tworzenie przepisów dotyczących delegowania pracowników i rozciągnąć odpowiedzialność zleceniodawców na wszystkie sektory działalności; trzeba również pracować nad stworzeniem pensji minimalnej w Unii Europejskiej lub przynajmniej w strefie euro, biorąc oczywiście pod uwagę różnice w poziomie życia.
- na płaszczyźnie fiskalnej należy walczyć ze wszelkimi formami optymalizacji podatkowej i czuwać nad poszanowaniem prostej reguły: przedsiębiorstwa nie mogą nadużywać przepisów do unikania płacenia podatków. Propozycje, które Komisja Europejska wkrótce przedstawi w tej dziedzinie, będą bardzo ważne.
A wreszcie, co do metody, istotną sprawą jest potrzeba budowania wspólnej Europy w inny sposób: obywatele domagają się tego uważając Unię za zbyt skomplikowaną i nieprzejrzystą. Dotyczy to często rolników, którzy są dzisiaj zaniepokojeni wprowadzaniem wspólnej polityki rolnej, ale również naukowców czy samorządy regionalne. Prezydent Republiki Francuskiej położył nacisk na tę kwestię tuż po wyborach europejskich w 2014 r. Upraszczanie powinno stać się dla Europy – również na płaszczyźnie krajowej - głównym wymogiem leżącym w interesie przedsiębiorstw i obywateli, po to, aby mogli oni w pełni korzystać z programów i różnych polityk Unii Europejskiej.

opublikowano 23/03/2016

Haut de page